حسين صلوات اللّه عليه وآنها كه با آن حضرت بودند به آن لشكر شقاوت اثر كه أو را شهيد كردند وسر مباركش را با خود برداشتند ، در آن وقت فرمود به لشكر خود : شما را حلال كردم از بيعت خود پس ملحق شويد به خويشان وقبيله‌ها ودوستان خود ، وبا أهل بيت خود فرمود : حلال كردم بر شما مفارقت خود را ، كه شما طاقت مقاومت اين جماعت را نداريد ، زيرا كه آنها اضعاف شمايند ، وقوّت وتهيهء ايشان زيادة از شماست ، ومن مقصود ايشانم وبا ديگرى كارى ندارند ، مرا به ايشان واگذاريد كه حق تعالى مرا يارى خواهد نمود ومرا از نظر نيك خود خالى نخواهد گذاشت ، مثل عادت خدا در گذشتگان طيّبين ما از پيغمبران وأوصيا . پس لشكر آن حضرت مفارقت كردند وخويشان نزديك آن حضرت ابا كردند وگفتند : ما از تو جدا نمىشويم ، ما را به اندوه مىآورد آنچه تو را به اندوه مىآورد ، وبه ما مىرسد آنچه به تو مىرسد ، وأقرب أحوال ما به جناب مقدس الهى آن است كه در خدمت تو باشيم . حضرت سيّد الشهدا فرمود : اگر جان خود را گذاشته‌ايد بر آنچه من جان خود را بر آن گذاشته‌ام پس بدانيد حق تعالى نمىبخشد منازل شريفه را به بندگانش مگر به تحمل مكروهات ، وهر چند حق تعالى مخصوص گردانيده است مرا با آنها كه گذشته‌اند از أهل من كه من آخر ايشانم به مرتبه‌اى چند كه سهل شده است بر من با وجود آنها متحمل شدن مكروهات وليكن شما را نيز بهره‌اى از كرامتهاى خدا هست ، وبدانيد كه دنيا شيرين وتلخش مانند امرى چند است كه كسى در خواب ببيند ، وبيدارى در آخرت است ؛ به مطلب رسيده كسى است كه در آخرت به مطلب رسد ، وبدبخت كسى است كه در آخرت شقى ومحروم گردد ، مىخواهيد خبر دهم شما را به أول امر ما وامر شما اى گروه شيعيان ودوستان ما وتعصب كنندگان از براي ما تا آسان شود بر شما متحمل شدن آنچه بر خود قرار داده‌ايد ؟ گفتند : بلى يا بن رسول اللّه . فرمود : بدرستى كه چون حق تعالى حضرت آدم را خلق كرد ، وأو را درست ساخت ، ونام همه چيز را به أو آموخت ، وعرض كرد ايشان را بر ملائكة ، وگردانيد محمد وعلى و